Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Yes, My Heart Belongs To Daddy!

** Στεφ, είσαι ιδέα και οι ιδέες δεν αποθνήσκουν! 



Δεν έχω γράψει ποτέ γι' αυτόν. Ίσως να μου το κρατάει μανιάτικο, ίσως να μην το έχει προσέξει καν. Δεν είναι άνθρωπος που θα σταθεί στις νοηματικές λεπτομέρειες άλλωστε. Αν έπρεπε να βάλω δίπλα στο όνομα του λέξεις που να τον χαρακτηρίζουν απόλυτα τότε αυτές θα ήταν: «αγαθός», «αθώος», «τρυφερός», «ευσυγκίνητος», «αέρινος» και «δροσερός» μαζί, «ομιλητικός», «οξύθυμος» (στο παρελθόν!), «ξεχασιάρης», «δοτικός», «φίλος», μόνιμα «χαμογελαστός», «καλός», «άνθρωπος».

Πρόκειται για έναν ΑΕΚτζη πωρωμένο από το Νέο Κόσμο, με καταγωγή από Κύθηρα και Ανάφη, που στα νιάτα του διετέλεσε μπάρμαν στα καλύτερα μαγαζιά του Κολωνακίου, ενώ για 10 συναπτά καλοκαίρια αλώνιζε στα στενά της Μυκόνου. Είναι ο μελαχρινός τύπος με τη μηχανή και την ωραία εμφάνιση, που τρόλαρε τις τουρίστριες ανελλιπώς, μιλούσε με ευγένεια στις Κυρίες των σαλονιών, αλλά τα ξημερώματα έκανε λάντζα για να μπορέσει να παρατείνει την παραμονή του στο Νησί. Είναι ο ίδιος που κάποτε κοιμόταν στις αποθήκες του Remezzo πάνω σε μαξιλάρες γιατί δεν είχε λεφτά, ενώ για πολλά χρόνια δούλεψε σκληρά ως ηλεκτρονικός, φροντίζοντας να μην μου λείψει τίποτα. Και το πέτυχε!

Ξέρει να φτιάχνει τον καλύτερο μουσακά της Αθήνας και την καλύτερη ομελέτα με πατάτες! Του αρέσει να μου την «βγαίνει» για το χωριάτικο φύλλο που ανοίγει με τα χεράκια του και φυσικά είναι καλύτερο από το δικό μου (!) και τέλος πάντων -όπως καταλαβαίνεις- είναι η καλύτερη παρέα για να πας να "σηκώσεις" το σούπερ μάρκετ, να ψήσεις στην αυλή του εξοχικού, να στήσεις ένα πάρτι ή απλά να μαγειρέψεις στις 2 τα ξημερώματα.

Είναι ο άντρας που στηρίζει, αλλά δεν πρήζει. Αυτός που θα σταθεί βράχος αμετακίνητος στις αλλαγές, στο οικονομικό φιάσκο, στην ερωτική απογοήτευση, στη λάθος επιλογή. Εκείνος στον οποίο θα τηλεφωνήσεις και θα σε πάει για μπίρα να τα πείτε «ανοιχτά και αντρίκια». Απογοητεύεται συχνά, αλλά το ξεχνάει γρήγορα και κάπου εδώ έχεις ελπίδες. Επίσης, δεν έχει όρια! Στο γέλιο, στα νεύρα, στο μπλα μπλα, στη φροντίδα, στην αγάπη.

Αυτός ο νεαρός -στην ψυχή!- με έμαθε να ανοίγω τις πόρτες του σπιτιού μου διάπλατα και να έχω πάντα κρασί και καλομαγειρεμένο φαγητό σε περίπτωση που το κουδούνι χτυπήσει ξαφνικά. Να μην σκέφτομαι πονηρά, να αγαπώ όλο τον κόσμο, να συγχωρώ, να κρατάω τα όμορφα. Με δίδαξε ότι «σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση» και αυτό είναι κάτι που πρέπει να ψάξω περισσότερο και κυρίως ότι «κάποιος κλαίει μόνο όταν του δίνουν λόγους». Αυτό το τελευταίο αποτελεί παιδικό βίωμα, όταν ένα βράδυ του έσπασα τα νεύρα κλαίγοντας.... χωρίς λόγο! (Daddy thank you for the leason!)

Ok! Ας είμαι ειλικρινής. Ο δικός μου μπαμπάς είναι πολλά περισσότερα από τις παραπάνω γραμμές και αν θέλεις να του μοιάσεις... απλά δεν μπορείς!



Μαρία Χάλαρη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου