Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Να με αγαπάς κι ας είσαι τρελός

** Το «κενό» υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του. (Οδυσσέας Ελύτης)



Με λες παράξενη, επειδή είμαι γυναίκα. Το μυαλό μου σου φαίνεται περίπλοκο και όσες λέξεις βγαίνουν από το στόμα μου θαρρείς πως αποτυπώνουν ένα εγκεφαλικό χάος. Με βρίσκεις απαιτητική, υπεραναλυτική, δύσκολη και μη διαχειρίσιμη προσωπικότητα.

Τα χαιρετίσματά μου αλλά στην πραγματικότητα όσα με περιγράφουν, όσα επιδιώκω από σένα, είναι πολύ πιο βατά κι από τα θέματα Έκθεσης στις πανελλαδικές του 2007. Βαρέθηκα τους καβλαντέρ β' κατηγορίας, τους δήθεν ηθικούς, τους ξενοπηδήκουλες, τους φαινομενικά τέλειους που με ανάγκασαν να υψώσω τείχη για να μην μπορέσεις εσύ να περάσεις.

Να είσαι τρελός θέλω. Να στέλνεις μεταμεσονύχτιο μήνυμα για μια βόλτα με το αμάξι κι ένα τσιγάρο. Να μη σε νοιάζει ότι θα κοιμηθείς 4 ώρες, τις οποίες θα ακολουθήσουν άλλες 14 σκληρής δουλειάς, αρκεί να μου μιλάς. Να μπαίνεις στο αυτοκίνητο και να τραγουδάς, όσο πιο παράφωνα και δυνατά μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους, ελληνικό trash των 90s. Να με ξυπνάς στις 4 π.μ με μοναδικό επιχείρημα "να πούμε καληνύχτα" πριν φορέσεις τις πιτζάμες με τα ποντικάκια.

Να είσαι εμμονικός θέλω. Να ψάχνεις να με βρεις, όταν χάνομαι, και να μην μου κρατάς μούτρα. Να σου λέω ότι δεν θέλω να σε ξανακούσω και να μου απαντάς ότι "δεν θα πάψεις να ακούγεσαι". Να πνίγεσαι μακριά μου, όταν φεύγεις. Να δηλώνεις μισός, όταν δεν μπορείς να μοιραστείς μαζί μου την περιπέτεια σου στο χωριό. Να μη σε ενδιαφέρουν οι λέξεις και οι περιγραφές για όσα ένιωσες, αλλά να τα φυλάς μέσα σου.

Να είσαι αυθόρμητος θέλω. Αυτός που δεν θα έχω συναντήσει για χρόνια, αλλά ένα απόγευμα θα εμφανιστεί ξαφνικά κάτω από το σπίτι μου "γιατί έτσι του ήρθε". Να με φορτώνεις στο αμάξι με προορισμό το άγνωστο κι ας έχω να σε δω καιρό. Να γίνεσαι εκείνος που δεν έχει κόλλημα να εκφράζει την καύλα και τα συναισθήματά του κι ας είναι εκτός θέματος. Να τρέχεις στα ακρογιάλια χειμώνα-καλοκαίρι για μια μπίρα.

Να είσαι περήφανος για μένα θέλω. Να συμπάσχεις όταν το αφεντικό με ζορίζει. Να μου ρίχνεις μια κλωτσιά για να φτάσω γρηγορότερα στον στόχο μου, όταν θέλω να τα παρατήσω. Να βρίσκεις χρόνο να με συμβουλεύσεις για το αμάξι και το νέο σπίτι ακόμα κι όταν ο δικός σου στερεύει.

Να μου διαλύεις το πρόγραμμα θέλω. Να αναιρείς όσα πιστεύω, να μου αλλάζεις τη ρώτα αφήνοντάς μου απείραχτο τον προορισμό που έχω ήδη επιλέξει. Να σιχαίνεσαι τις ταμπέλες, αλλά να μένεις εδώ. Να μην υπολογίζεις τα λάθη και τον χαμένο χρόνο, να μηδενίζεις κάθε φορά που έρχεσαι κοντά μου.

Να είμαι η "καλημέρα", η διασκέδαση και η αγκαλιά σου.

Να μεγαλώσουμε μαζί θέλω.

Να με αγαπάς κι ας είσαι τρελός.

Μαρία Χάλαρη


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου