Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2017

Να με αγαπάς κι ας είσαι τρελός

** Το «κενό» υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του. (Οδυσσέας Ελύτης)



Με λες παράξενη, επειδή είμαι γυναίκα. Το μυαλό μου σου φαίνεται περίπλοκο και όσες λέξεις βγαίνουν από το στόμα μου θαρρείς πως αποτυπώνουν ένα εγκεφαλικό χάος. Με βρίσκεις απαιτητική, υπεραναλυτική, δύσκολη και μη διαχειρίσιμη προσωπικότητα.

Τα χαιρετίσματά μου αλλά στην πραγματικότητα όσα με περιγράφουν, όσα επιδιώκω από σένα, είναι πολύ πιο βατά κι από τα θέματα Έκθεσης στις πανελλαδικές του 2007. Βαρέθηκα τους καβλαντέρ β' κατηγορίας, τους δήθεν ηθικούς, τους ξενοπηδήκουλες, τους φαινομενικά τέλειους που με ανάγκασαν να υψώσω τείχη για να μην μπορέσεις εσύ να περάσεις.

Να είσαι τρελός θέλω. Να στέλνεις μεταμεσονύχτιο μήνυμα για μια βόλτα με το αμάξι κι ένα τσιγάρο. Να μη σε νοιάζει ότι θα κοιμηθείς 4 ώρες, τις οποίες θα ακολουθήσουν άλλες 14 σκληρής δουλειάς, αρκεί να μου μιλάς. Να μπαίνεις στο αυτοκίνητο και να τραγουδάς, όσο πιο παράφωνα και δυνατά μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους, ελληνικό trash των 90s. Να με ξυπνάς στις 4 π.μ με μοναδικό επιχείρημα "να πούμε καληνύχτα" πριν φορέσεις τις πιτζάμες με τα ποντικάκια.

Να είσαι εμμονικός θέλω. Να ψάχνεις να με βρεις, όταν χάνομαι, και να μην μου κρατάς μούτρα. Να σου λέω ότι δεν θέλω να σε ξανακούσω και να μου απαντάς ότι "δεν θα πάψεις να ακούγεσαι". Να πνίγεσαι μακριά μου, όταν φεύγεις. Να δηλώνεις μισός, όταν δεν μπορείς να μοιραστείς μαζί μου την περιπέτεια σου στο χωριό. Να μη σε ενδιαφέρουν οι λέξεις και οι περιγραφές για όσα ένιωσες, αλλά να τα φυλάς μέσα σου.

Να είσαι αυθόρμητος θέλω. Αυτός που δεν θα έχω συναντήσει για χρόνια, αλλά ένα απόγευμα θα εμφανιστεί ξαφνικά κάτω από το σπίτι μου "γιατί έτσι του ήρθε". Να με φορτώνεις στο αμάξι με προορισμό το άγνωστο κι ας έχω να σε δω καιρό. Να γίνεσαι εκείνος που δεν έχει κόλλημα να εκφράζει την καύλα και τα συναισθήματά του κι ας είναι εκτός θέματος. Να τρέχεις στα ακρογιάλια χειμώνα-καλοκαίρι για μια μπίρα.

Να είσαι περήφανος για μένα θέλω. Να συμπάσχεις όταν το αφεντικό με ζορίζει. Να μου ρίχνεις μια κλωτσιά για να φτάσω γρηγορότερα στον στόχο μου, όταν θέλω να τα παρατήσω. Να βρίσκεις χρόνο να με συμβουλεύσεις για το αμάξι και το νέο σπίτι ακόμα κι όταν ο δικός σου στερεύει.

Να μου διαλύεις το πρόγραμμα θέλω. Να αναιρείς όσα πιστεύω, να μου αλλάζεις τη ρώτα αφήνοντάς μου απείραχτο τον προορισμό που έχω ήδη επιλέξει. Να σιχαίνεσαι τις ταμπέλες, αλλά να μένεις εδώ. Να μην υπολογίζεις τα λάθη και τον χαμένο χρόνο, να μηδενίζεις κάθε φορά που έρχεσαι κοντά μου.

Να είμαι η "καλημέρα", η διασκέδαση και η αγκαλιά σου.

Να μεγαλώσουμε μαζί θέλω.

Να με αγαπάς κι ας είσαι τρελός.

Μαρία Χάλαρη


Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Στα μεθύσια λες αλήθειες

** Στόμα έχεις πριν βουτήξεις τη γλώσσα σου στο ρούμι



Ένα ποτήρι παραπάνω πάντα είναι αρκετό. Αν η παρέα είναι καλή, μιλάμε για δεδομένη μια κατάληξη-στουπί! Κάτι Σάββατα, ενώ ήδη ανασαίνεις ξανά, έρχεται ο διάολος και εγκαθίσταται στο κεφάλι σου. Ή γίνεται ο καπνός που καπνίζεις στο τσιγάρο. Ή λίγο έξτρα bitter στο κοκτέιλ σου.

Κάπου ανάμεσα στη λήθη της αλκοόλης και στην προσγειωμένη πραγματικότητα, το σημείο ισορροπίας αφορά ένα λεπτό τεντωμένο σχοινί. Τι κι αν είσαι πιο κοντά στον εαυτό σου από ποτέ, τι κι αν έχεις παραμερίσει τις υποκριτικές συμπεριφορές που συνήθως μόνος ντύνεις με έναν δήθεν καθωσπρεπισμό, αυτό που συμβαίνει τελικά είναι να παίρνεις ανεπιστρεπτί μια βαθιά ανάσα και να βουτάς σε ταραγμένα νερά. Τόσο ταραγμένα, από τα οποία ούτε εσύ ο ίδιος δεν ξέρεις, αν θα μπορέσεις να βγεις ζωντανός. 

Καθώς οι αντιστάσεις σου έχουν πιάσει πάτο, αναδύονται όλες οι κρυφές επιθυμίες σου. Για αυτόν που έχεις μπροστά σου για πολλοστή φορά. Ή για τον άλλο που είναι ξεχασμένος σε κάτι συρτάρια μαζί με τις φωτογραφίες σας. Κάπου εδώ όσα λες και πράττεις είναι απολύτως αληθινά. Το κάθε άγγιμα που δίνεις, το εννοείς. Όπως και τα όσα λες. Με τις άμυνες κατεβασμένες φουσκώνεις από θάρρος -καμιά φορά και θράσος- και πολύ το ευχαριστιέσαι. Τα μάτια σου πετούν σπίθες, γδύνουν τον άλλο, υπόσχονται. 

Αν φοβάσαι πως γίνεσαι γραφικός, εγώ σου λέω, ότι ίσως είναι η ευκαιρία σου να δεις και να δείξεις την πιο ευαίσθητη πτυχή του εαυτού σου. Με τις ξηγημένες κουβέντες, άλλωστε, δεν τα πηγαίνουν όλοι καλά. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι είναι, μάλλον, αγκιστρωμένοι στην στρωμένη καθημερινότητα τους. Μην είσαι ένας από αυτούς, σε παρακαλώ.

Με την ίδια λογική που οφείλεις να έχεις μέτρο όταν καταναλώνεις αλκοόλ, οφείλεις και να αφήνεις λίγο περισσότερο ελεύθερο τον εαυτό σου υπό νορμάλ συνθήκες. Αυτοί που θέλουν να δουν βαθιά μέσα σου, συνήθως είναι πολλοί περισσότεροι από όσο υπολογίζεις.

Μαρία Χάλαρη