Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

Yes, My Heart Belongs To Daddy!

** Στεφ, είσαι ιδέα και οι ιδέες δεν αποθνήσκουν! 



Δεν έχω γράψει ποτέ γι' αυτόν. Ίσως να μου το κρατάει μανιάτικο, ίσως να μην το έχει προσέξει καν. Δεν είναι άνθρωπος που θα σταθεί στις νοηματικές λεπτομέρειες άλλωστε. Αν έπρεπε να βάλω δίπλα στο όνομα του λέξεις που να τον χαρακτηρίζουν απόλυτα τότε αυτές θα ήταν: «αγαθός», «αθώος», «τρυφερός», «ευσυγκίνητος», «αέρινος» και «δροσερός» μαζί, «ομιλητικός», «οξύθυμος» (στο παρελθόν!), «ξεχασιάρης», «δοτικός», «φίλος», μόνιμα «χαμογελαστός», «καλός», «άνθρωπος».

Πρόκειται για έναν ΑΕΚτζη πωρωμένο από το Νέο Κόσμο, με καταγωγή από Κύθηρα και Ανάφη, που στα νιάτα του διετέλεσε μπάρμαν στα καλύτερα μαγαζιά του Κολωνακίου, ενώ για 10 συναπτά καλοκαίρια αλώνιζε στα στενά της Μυκόνου. Είναι ο μελαχρινός τύπος με τη μηχανή και την ωραία εμφάνιση, που τρόλαρε τις τουρίστριες ανελλιπώς, μιλούσε με ευγένεια στις Κυρίες των σαλονιών, αλλά τα ξημερώματα έκανε λάντζα για να μπορέσει να παρατείνει την παραμονή του στο Νησί. Είναι ο ίδιος που κάποτε κοιμόταν στις αποθήκες του Remezzo πάνω σε μαξιλάρες γιατί δεν είχε λεφτά, ενώ για πολλά χρόνια δούλεψε σκληρά ως ηλεκτρονικός, φροντίζοντας να μην μου λείψει τίποτα. Και το πέτυχε!

Ξέρει να φτιάχνει τον καλύτερο μουσακά της Αθήνας και την καλύτερη ομελέτα με πατάτες! Του αρέσει να μου την «βγαίνει» για το χωριάτικο φύλλο που ανοίγει με τα χεράκια του και φυσικά είναι καλύτερο από το δικό μου (!) και τέλος πάντων -όπως καταλαβαίνεις- είναι η καλύτερη παρέα για να πας να "σηκώσεις" το σούπερ μάρκετ, να ψήσεις στην αυλή του εξοχικού, να στήσεις ένα πάρτι ή απλά να μαγειρέψεις στις 2 τα ξημερώματα.

Είναι ο άντρας που στηρίζει, αλλά δεν πρήζει. Αυτός που θα σταθεί βράχος αμετακίνητος στις αλλαγές, στο οικονομικό φιάσκο, στην ερωτική απογοήτευση, στη λάθος επιλογή. Εκείνος στον οποίο θα τηλεφωνήσεις και θα σε πάει για μπίρα να τα πείτε «ανοιχτά και αντρίκια». Απογοητεύεται συχνά, αλλά το ξεχνάει γρήγορα και κάπου εδώ έχεις ελπίδες. Επίσης, δεν έχει όρια! Στο γέλιο, στα νεύρα, στο μπλα μπλα, στη φροντίδα, στην αγάπη.

Αυτός ο νεαρός -στην ψυχή!- με έμαθε να ανοίγω τις πόρτες του σπιτιού μου διάπλατα και να έχω πάντα κρασί και καλομαγειρεμένο φαγητό σε περίπτωση που το κουδούνι χτυπήσει ξαφνικά. Να μην σκέφτομαι πονηρά, να αγαπώ όλο τον κόσμο, να συγχωρώ, να κρατάω τα όμορφα. Με δίδαξε ότι «σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση» και αυτό είναι κάτι που πρέπει να ψάξω περισσότερο και κυρίως ότι «κάποιος κλαίει μόνο όταν του δίνουν λόγους». Αυτό το τελευταίο αποτελεί παιδικό βίωμα, όταν ένα βράδυ του έσπασα τα νεύρα κλαίγοντας.... χωρίς λόγο! (Daddy thank you for the leason!)

Ok! Ας είμαι ειλικρινής. Ο δικός μου μπαμπάς είναι πολλά περισσότερα από τις παραπάνω γραμμές και αν θέλεις να του μοιάσεις... απλά δεν μπορείς!



Μαρία Χάλαρη

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Όλα περνούν, αλλά δεν ξεχνιούνται

«Η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί» (Γιώργος Σεφέρης)



Πέμπτη μεσημέρι και το τηλέφωνο χτυπάει ενοχλητικά την ώρα που πάω να βάλω μισή μπουκιά στο στόμα μου. Βλέπω το όνομα σου στην οθόνη και ομολογώ πως δεν ξαφνιάζομαι ιδιαίτερα, πια. Διαβάζω το λογύδριο σου, το οποίο καταλήγει σε πρόταση. Γάμου, όχι, δεν είμαι απ' αυτές. Για μια απλή μπίρα έγινε όλο το σκηνικό.

Σαν σε καρέ φωτογραφικής ταινίας πέρασαν μπροστά μου όσα μου στέρησες, όσα φοβήθηκες, εκείνα που δεν τόλμησες και τα άλλα που μου κληροδότησαν κάτι ουλές ΝΑ πιο βαθιές κι από το παιδικό τραύμα που κουβαλάω στο γόνατό μου από το δημοτικό. Τότε που ο Νικολάκης με έριξε από τις σκάλες και έψαχνα τρόπο να τον εξαφανίσω. Με απλό τσιρότο, βλέπεις, δεν πέρασαν ούτε τα δικά σου τραύματα ούτε τα δικά του. Γιατί να τα ξεχάσω, λοιπόν;

Όσα ξενύχτια έριξα, όσες σκέψεις αλλοπρόσαλλες και σχεδόν κομπλεξικές στριφογύριζαν στο κεφάλι μου, όσους ανθρώπους κι αν έβαλα στο καθημερινό μενού -μαζί με τα ρούμια που σερβίρουν!- ήρθαν και καρφιτσώθηκαν στα μάτια μου τη στιγμή της πρότασης. Χτύπησες την πόρτα, αλλά είχες ήδη προβλέψει να φτιάξεις και μια έξοδο κινδύνου σε περίπτωση παραγνωρίσματος. Και να σου το κουβάρι που κλήθηκα να ξετυλίξω, ο γόρδιος δεσμός που μου επεβλήθηκε να λύσω με τσιμπιδάκι φρυδιών.

Λίγο αργότερα, αφού τελικά κατάφερα να φάω όλο το φαγητό μου σαν καλό παιδί, το είδα πιο χαλαρά. Συνειδητοποίησα, πως συνήθισα τις άξαφνες αποχωρήσεις, χωρίς υστερίες και πολλές ερωτήσεις. Κατάλαβα πως την ώρα που κάποιοι καταχράζονται την ενεργητική φωνή της γλώσσας, κάποιοι άλλοι δέχονται παθητικά την παθητική της φωνή. Θυμήθηκα πως οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να πληγώνουν και να πληγώνονται κι ύστερα να ψάχνουν μανιωδώς να βρουν τα χαμένα χαμόγελα που σκόρπισαν κάποτε χωρίς αντίκρισμα. Αποδέχτηκα ότι ορισμένοι ποντάρουν τα ρέστα τους στα πολλά και άλλοι κάνουν deal με τη μετριότητα, προσπαθώντας να γεμίσουν με "φασούλι, φασούλι το σακούλι".

Ας είσαι καλά που με έριξες απότομα από τον θρόνο, μου έμαθες ότι το μαντήλι δεν είναι μόνο για να σκουπίζω τη μύτη μου αλλά για να χαιρετάω και κανέναν ταξιδιώτη πού και πού, με έκανες να αποδεχτώ ότι δεν δοξάζω την χαιρεκακία και την εκδίκηση αλλά μπορώ να συγχωρώ. Και να κοιμάμαι καλά το βράδυ.

Ας είσαι καλά που με έπεισες ότι όλα μπορεί να τα περνάμε, αλλά όχι και να τα ξεχνάμε.


Μαρία Χάλαρη